Home

Lady and gentlemen, Let me introduce World’s Shangri-la,

The Land of thunder dragon, lies the spirit of Nature and where belief is in the wind.

“Bhutan”

ของประเดิม Travel ของ Pinnary’s World ด้วยหนึ่งในดินแดนที่เจ๋งที่สุดของชีวิต

ดินแดนที่อยู่สูงสุดแห่งหิมาลัย ดินแดนที่อยากแนะนำให้ซักครั้งหนึ่ง ไปเยือนก่อนตาย (หรือก่อนโลกแตก!)

เมื่อหลายปีแล้ว มีโอกาสได้ไปก่อนตาย

ประเทศภูฏาณเป็นประเทศที่เล็ก แต่ทุกๆพื้นที่ในประเทศนั้น มีเสน่ห์ในตัวของมันอย่างที่หลายๆประเทศปัจจุบันไม่มี ตามนโยบายของประเทศที่ว่าด้วย “ความสุขมวลรวมประชาชาติ” หรือ Gross National Happiness  พินนารี่ก้อสงสัยเสมอว่า มันจะวัดกันยังไง? ต้องไปสัมผัสเองถึงจะรู้

ที่นี่เป็นประเทศที่หากเทียบกับมหาอำนาจทั่วโลกที่ต้องหวังพึ่งเศรษฐกิจ ภูฎาณเป็นประเทศที่ “จน” แต่ไม่ “อดอยาก” มีกิน แต่ไม่ได้มีเกินตัว……(คิดถึงคำว่าพอเพียงอยู่ในใจ) แม้ว่าตอนที่ไป คนภูฏาณจะเริ่มตอบรับกับกระแสของตะวันตกมากขึ้น คนรุ่นใหม่เริ่มฝันและเดินออกจากประเทศมากขึ้น เพื่อหาแหล่งสร้างเงิน หรือหาความบันเทิงที่แอบเล็กแอบน้อยจากนอกประเทศอย่างอินเดียหรือจากไทย

ถามว่าดูได้ยังไง ก็……เนื่องด้วยเกิดความซน ออกตามเพื่อนร่วมทัวร์ที่แสนน่ารักคนนึงไปตามถนนตรอกซอกซอย (ตอนนี้เธอเป็นศิลปินงาน Jewerly อยู่ที่อเมริกาค่ะ ชื่อ Melington Cartright http://www.mellingtoncartwright.com/) และจ๊ะเอ๋กับคนพื้นที่ที่กำลัง”กริ่ม”ได้ที่เลยเม้าส์ไปเม้าส์มา กริ่มมันทั้งหมดเลยชวนกันเข้าไปกริ่มๆกันในบ้าน บ้านของเค้านำเข้าของมือสองมาจากอินเดีย รวมทั้งสินค่้า “จุกจิก”ที่จิงๆแล้วทางการห้ามเอาเข้า เช่น บุหรี่ หรือเหล้ายี่ห้อต่างชาติ เพราะประเทศนี้นับถือศาสนาพุทธ ความเชื่อกับบาปมันอยู่คนละด้านกัน สิ่งที่พินนารี่ประทับใจก็คือ เค้าเป็นคนรุ่นใหม่ อายุไม่ต่างกัน หัวใจของเขาอยากออกไปจากประเทศ ไปสู่โลกกว้าง ทำงาน เก็บเงิน เที่ยวสนุกสนาน…ไม่ต่างกับพินนารี่จิงๆ แต่เค้าพูดว่า แม้ว่าเค้าจะอยากไปเพียงใด เค้าก็จะกลับมาหาประเทศนี้เสมอ เพราะ ” I Love my Country, I will bring money to my country ” ฟังแล้ว ยังไม่เคยลืมถึงวันนี้  แล้วชั้นล่ะ จะทำอะไรให้ประเทศที่ชั้นรักได้บ้าง

คุยกันถึงห้าทุ่ม จนไกด์ออกตามหาตาเหลือกถึง 2 ชม เลยต้องอำลาเค้ากลับโรงแรม

ประสบการณ์นี้ตอบข้อสงสัยของตัวเองเรื่อง ความสุขมวลรวมประชาชาติ

คงจะหายากแล้วแหละในประเทศไทย ถ้าเราเดินผ่านหน้าบ้านซักคนนึงที่เราไม่รู้จัก แล้วเข้าเชิญชวนเข้าบ้านอย่างไม่สงสัยว่าเราจะเป็นใคร

กินข้าว คุยเรื่องส่วนตัว ดูห้องนอน ถกประเด็นเรื่องประเทศ

พูดแล้วก็คิดถึงประเทศนี้อีกรอบ…..จะสุขหรือทุกข์ยังไงบ้าง

I will pray for you, and I hope it will fly to you….

เป็นรูปที่มีทุกบ้าน…..เห็นแล้วคิดถึงในหลวง

ทรงประเจริญ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s